Vanavond heeft Jules Tielens ons op indringende én toegankelijke wijze laten voelen wat het betekent om naast iemand te staan met psychose. Zijn centrale boodschap was duidelijk: een menselijke, eenvoudige benadering is niet louter wenselijk, maar essentieel. In zijn werkwijze ligt de nadruk niet op overhalen of corrigerende argumenten, maar op vertrouwen, luisteren en verbinding. Zoals hij zelf zegt: zonder verbinding is er geen behandeling.
Tielens verwees naar zijn bekende “Verbindende Gesprekstechniek”, een benadering die hij uitgebreid beschrijft in zijn boek In gesprek met psychose. In plaats van te redeneren tegen psychotische gedachten of dwangmatig overtuigen, is het bij hem vooral belangrijk om aanwezig te zijn, empathie te tonen en een gemeenschappelijke taal te zoeken. Hij pleit ervoor om het verkrijgen van écht contact belangrijker te maken dan snel tot medische interventies te springen.
Daarnaast raakte hij een ander cruciaal punt aan dat diepe weerklank had bij velen van ons: psychose is in zekere zin een contactprobleem. Vaak voelt iemand die psychotisch is zich buiten de “gedeelde wereld”, los van anderen. Door oprecht te luisteren, mededogen te tonen en niet te snel te oordelen, kunnen we die kloof verkleinen.
Voor familieleden en naasten is dat een troostrijke boodschap, maar ook een uitnodiging: je hebt een heel belangrijke rol in dat verbindende proces. Tielens onderstreepte dat je niet alleen toeschouwer bent, maar meedenker, bondgenoot, gesprekspartner.
Tot slot moedigde hij ons aan om geduld te hebben: herstel verloopt vaak niet lineair en vraagt tijd, herhaling én wederzijds begrip. Zijn aanpak is geen snelle oplossing, maar een weg van samen verder bouwen aan relatie, hoop en betekenis – stap voor stap.
Wie maar niet genoeg van Jules kan krijgen, kan ook luisteren naar zijn podcast “Jules kleedt uit”, terug te vinden via Spotify of www.juleskleedtuit.nl.
Foto’s
